سپاس خداوندی را 
که حضرتت را سرمایه وحدت و ذخیره عظمت مسلمین قرار داد.
یا رسول اللّه (ص)!

یا رسول اللّه (ص) ! آیینه ‏ای که جمال بی مثال تو در آن دمید، 

			چگونه می‏تواند اسیر غبار روزگاران شود!
چگونه می‏تواند دشمن، امید به بازار مکاره خویش داشته باشد،

			 جایی که طنین فریاد آزادی بخشت هنوز، گوش جان را می‏نوازد 

			که: «قولوا لا اله اِلا اللّه تُفْلِحُوا»
اینک، دست در دست هم فشرده، دل‏ها به هم متمایل،

			 در میقات وحدت، سرود همراهی سر می‏دهیم.
اینک، به سپاس شادمانی میلادت، مجذوب عارفانه‏ های جمالت شده‏ایم.
کجایند افلاکیان تا پای کوبی خاکیان را به تماشا بنشینند؟
کجایند عرشیان پرده نشین تا سرور فرشیان وحدت آفرین را ببینند؟
کجایند اغیار تا محرمان خلوت انس را در کنار هم ببینند؛

			 این روزها که عظمت و شکوه اسلام را کران تا کران، جار می‏زنند؟
کجایند آنان که دل‏هاشان را به سردی سنگ‏ ها سپرده‏اند

			 تا ببینند که آفتاب ایمان از کدامین افق طلوع کرده است؟
صدا کن برادر، برادر خویش را تا طنین صدایت از فراسوی مرزها بگذرد

			 و نوید یکدلی در سراسر جهان شود:
تا فلسطینی به غربت خویش نگرید.
تا افغانستانی تنهایی خویش را به تماشا ننشیند.
تا کشمیری، بیمناک از عاقبت خویش نباشد.
تا آفریقایی، گرسنگی فرزند از یاد ببرد!
فریاد کن آزادی قدس را!
فریاد کن آبادانی بقیع را !
فریاد کن رهایی اسیران آتش نمرود را!
بگذار جهان به زلالی آیینه‏ هامان ایمان بیاورد.
بگذار آسمان به صداقت کلاممان سر بجنباند.
اینک مجال سرودن از وحدت است.